Ο «συναισθηματικός δεσμός» του Μουσταφά Ακιντζί με την εκ περιτροπής προεδρία

Ο «συναισθηματικός δεσμός» του Μουσταφά Ακιντζί με την εκ περιτροπής προεδρία

Το όνειρό μας για την επανενωμένη Κύπρο είναι να την κυβερνήσουν «με το ζόρι πρόεδροι» ή χαρισματικοί ηγέτες;

Γράφει ο Δημήτρης Σκρίμπας

Όταν ήμουν μικρός, συνήθιζα τα καλοκαίρια να κάνω διακοπές στο χωριό που γεννήθηκε ο πατέρας μου. Κάθε Αύγουστο πηγαίναμε με την αδερφή μου στο πατρικό του σπίτι, όπου μας φιλοξενούσε η γιαγιά μου.

Σταματήσαμε να επισκεπτόμαστε τα Φάρσαλα όταν χώρισαν οι γονείς μου κι εγώ πήγα στο γυμνάσιο.

Επέστρεψα στο σπίτι της συγχωρεμένης –πλέον– γιαγιάς μου αρκετά χρόνια μετά, όταν χρειάστηκε να επισκεφθώ το χωριό για να κάνω τη μεταφορά των εκλογικών μου δικαιωμάτων από τα Φάρσαλα στην Αθήνα.

Αν και η τελευταία φορά που είχα επισκεφθεί τον συγκεκριμένο τόπο ήταν όταν ήμουν 10 ετών, αισθάνθηκα τεράστια συγκίνηση και νοσταλγία, φέρνοντας στο μυαλό μου τις αναμνήσεις των ανέμελων καλοκαιριών των παιδικών μου χρόνων.

Σύμφωνα με μια άλλη λογική, ένας άνθρωπος που το 1974 ήταν 10 ετών και ζούσε στα κατεχόμενα δεν μπορεί να έχει συναισθηματικό δεσμό με τον τόπο που μεγάλωσε, γιατί έτσι λένε κάποιοι εμπειρογνώμωνες.

Όσο ζούσα στην Ελλάδα έμαθα ότι πολιτική ισότητα σημαίνει πως ο κάθε πολίτης μιας ελεύθερης και δημοκρατικής χώρας έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και τη δύναμη του εκλέγειν με τη δύναμη της ψήφου του στη λογική του «κάθε πολίτης μία ψήφος».

Είτε μας άρεσε είτε όχι, αυτοί οι πολιτικοί σε εθνικό και τοπικό επίπεδο, που λάμβαναν τις περισσότερες ψήφους από την τεράστια λαϊκή δεξαμενή, αναλάμβαναν και την εξουσία για το διάστημα που ορίζουν το ελληνικό Σύνταγμα και οι νόμοι.

Σύμφωνα με μια άλλη λογική, πολιτική ισότητα είναι να κυβερνά έναν τόπο του ενός εκατομμυρίου κατοίκων ο ηγέτης που εκπροσωπεί το 1/5 των πολιτών εναλλάξ με τον ηγέτη που εκπροσωπεί τα 4/5, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αναρωτιέμαι, άραγε σε ποιο κράτος ο ηγέτης της κοινότητας που εκπροσωπεί το 1/5 των πολιτών ενός ομόσπονδου κράτους αναλαμβάνει την εξουσία εκ περιτροπής με τον ηγέτη που εκπροσωπεί τα υπόλοιπα 4/5, είτε συγκεντρώσει το 50% + 1 ψήφο ανά την επικράτεια είτε όχι.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα χαρισματικών εκπροσώπων μιας «μειοψηφίας» οι οποίοι αναδείχθηκαν στην εξουσία έπειτα από αγώνες δεκαετιών, που οδήγησαν σε μετάλλαξη της λαϊκής ετυμηγορίας, καθώς κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη –και την ψήφο–της πλειοψηφίας του λαού.

Χαρακτηριστικότερο, ίσως, παράδειγμα ενός τέτοιου χαρισματικού ηγέτη είναι αυτό του Μπαράκ Ομπάμα. Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πριν από μερικές δεκαετίες ότι ένας Αφροαμερικάνος υπήρχε περίπτωση να αναρριχηθεί στο ύπατο αξίωμα των ΗΠΑ.

Εν κατακλείδι, νομίζω ότι τόσο οι Τουρκοκύπριοι όσο και ο ηγέτης τους, Μουσταφά Ακιντζί, θα πρέπει να απαγκιστρωθούν από τον συναισθηματικό δεσμό τον οποίο έχουν αναπτύξει με την εκ περιτροπής προεδρία, και να επικεντρωθούν στο πώς θα μπορούσαν να αναδείξουν εκείνους τους χαρισματικούς ηγέτες, που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν το σύνολο του κυπριακού λαού και να τον εκπροσωπήσουν επάξια σε όλα τα επίπεδα.

Όχι, όμως, επειδή το λέει ένας νόμος ο οποίος προκαλεί στρέβλωση της λαϊκής βούλησης, αλλά επειδή θα μπορέσει να πείσει το μεγαλύτερο μέρος του κυπριακού λαού να τον εμπιστευτεί, ανεξάρτητα από φύλο, θρησκεία ή εθνοτική καταγωγή.

Το πρώτο βήμα ενός χαρισματικού Τουρκοκύπριου ηγέτη προς αυτή την κατεύθυνση θα μπορούσε να είναι η αποδοχή της επιστροφής των προσφύγων, Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων, στις πατρογονικές τους εστίες, ανεξαρτήτως του πώς ορίζει τον «συναισθηματικό δεσμό» η κάθε κοινότητα.

Γιατί, όπως λέει και ο πατέρας μου, «αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι»...


Η ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για την παροχή των υπηρεσιών του, την εξατομίκευση των διαφημίσεων και για την ανάλυση της επισκεψιμότητας του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.