Κλινήρης για 11 χρόνια: Πώς ένας άνδρας με ασθένεια – μυστήριο αυτοδιαγνώστηκε και θεραπεύτηκε

Κλινήρης για 11 χρόνια: Πώς ένας άνδρας με ασθένεια – μυστήριο αυτοδιαγνώστηκε και θεραπεύτηκε

Ο Νταγκ Λίντσεϊ ήταν 21 ετών και τελειόφοιτος του πανεπιστημίου Rockhurst στο Κάνσας όταν η ζωή του άλλαξε για πάντα…

Ο Νταγκ Λίντσεϊ ήταν 21 ετών και τελειόφοιτος του πανεπιστημίου Rockhurst στο Κάνσαςόταν η ζωή του άλλαξε για πάντα… Μετά από μια ημέρα μαθημάτων, ο φοιτητής βιολογίας άρχισε να ζαλίζεται και κατέρρευσε στο σπίτι του. Ήταν 1999.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, τα συμπτώματά του έγιναν αφόρητα και οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε… Είχε ταχυπαλμίες, αισθανόταν αδύναμος και ζαλιζόταν συνέχεια. Ο Λίντσεϊ μπορούσε να περπατήσει μόνο λίγα μέτρα ενώ η ορθοστασία του ήταν αδύνατη παρά μόνο για μερικά λεπτά.

Διαβάστε ΕΔΩ όλες τις ειδήσεις της ημέρας

Όταν ξεκινούσε τις σπουδές του, ονειρευόταν πως μια ημέρα θα γινόταν καθηγητής βιοχημείας ενώ κάποτε είχε σκεφτεί πως θα του άρεσε να γράφει τα σενάρια της σειράς «The Simpsons».

Η μοίρα του επεφύλαξε, όμως, σκληρό «παιχνίδι». Ο Λίντσεϊ πέρασε 11 ολόκληρα χρόνια καθηλωμένος σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, μη γνωρίζοντας ποια μυστηριώδης ασθένεια είχε καταστρέψει τη ζωή του.

Οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε. Οι διάφορες θεραπείες δεν τον βοηθούσαν καθόλου. Κάποια στιγμή, ο Λίντσεϊ κατάλαβε πως εάν ήθελε να ανακτήσει τον έλεγχο της ζωής του θα έπρεπε να το κάνει μόνος του…

Και η απίστευτη ιστορία του, όπως γράφει το CNNi, έχει καταπλήξει γιατρούς από ολόκληρο τον κόσμο…

«Έκανε κάτι απίστευτο» λέει ο Τζον Νόβακ, εκπρόσωπος Τύπου του Inspire – ενός δικτύου για σπάνιες παθήσεις.

«Όταν ο κόσμος ακούει την ιστορία του Λίντσεϊ, σκέφτεται: “Μπορώ να κάνω και εγώ κάτι αντίστοιχο για το παιδί μου”» εξηγεί ο Νόβακ.

ΕΔΩ όλες οι ειδήσεις στην κατηγορία ΚΟΣΜΟΣ

«Οικογενειακή κατάρα»

Το πρόβλημα υγείας που ταλάνιζε τον νεαρό ήταν, δυστυχώς, «οικογενειακή υπόθεση». Όταν ο Λίντσεϊ ήταν 18 μηνών, η μητέρα του ήταν πια τόσο αδύναμη που δεν μπορούσε να τον πάρει αγκαλιά.

Και όταν ήταν τεσσάρων ετών, η μητέρα του δεν μπορούσε πια να περπατήσει. Ωστόσο, εκείνη τη χρονιά κατάφερε να τον πάρει μια φορά αγκαλιά όταν ο Λίντσεϊ πνίγηκε με καραμέλα… Τού έσωσε τη ζωή. Η μητέρα του έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε ένα κρεβάτι, βασανιζόμενη από τα ίδια συμπτώματα που εμφάνισε αργότερα ο γιος της. Μετά από ατελείωτες ιατρικές εξετάσεις, οι ειδικοί κατέληξαν πως η μυστηριώδης νόσος που την ταλάνιζε είχε σχέση με τον θυρεοειδή της.

Ήταν, όμως, πια τόσο αδύναμη που δεν μπορούσε να ταξιδέψει στην κλινική Mayo για να λάβει πιο εξειδικευμένη θεραπεία.

Την ίδια ασθένεια εμφάνισε μετά από κάποια χρόνια και η θεία του Λίντσεϊ, που ήταν τόσο αδύναμη που δεν μπορούσε καν να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών της. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας του, ο Λίντσεϊ έβλεπε τους συγγενείς του να νοσούν και σκεφτόταν πως κάποια μέρα ίσως να βρισκόταν και αυτός στη θέση τους…

«Όταν τηλεφώνησα στη μητέρα μου εκείνο το βράδυ (σ.σ. τη νύχτα που κατέρρευσε) και της είπα πως έπρεπε να παρατήσω το πανεπιστήμιο, γνωρίζαμε και οι δύο πολύ καλά το λόγο…» είπε ο ίδιος.

Έφταιγε η οικογενειακή κατάρα.

Αναζήτηση απαντήσεων

Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, η ζωή του Λίντσεϊ είχε αλλάξει εντελώς. Περνούσε περί τις 22 ώρες την ημέρα σε ένα κρεβάτι και σηκωνόταν μόνο για να φάει ή να πάει στην τουαλέτα.

Αποφασισμένος να μην περάσει τα υπόλοιπά του χρόνια έτσι, ο νεαρός άρχισε να διαβάζει ιατρικές έρευνες για να καταλάβει τι του συνέβαινε. Η διαδικασία ήταν μακρά. Μάταια επισκέφτηκε ενδοκρινολόγους, νευρολόγους και γιατρούς άλλων ειδικοτήτων… Μάλιστα, ένας γιατρός τού πρότεινε να πάει σε έναν ψυχίατρο.

Τότε ο Λίντσεϊ κατάλαβε πως θα έπρεπε να αναλάβει δράση. Όταν ήταν στο πανεπιστήμιο, είχε βρει ένα βιβλίο ενδοκρινολογίας 2.200 σελίδων δίπλα σε ένα κάδο σκουπιδιών και το είχε πάρει στο σπίτι του, ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να βρει απαντήσεις για την ασθένεια της μητέρας του. Μέσα σε αυτό το σύγγραμμα, ο Λίντσεϊ βρήκε το πρώτο σημαντικό στοιχείο: οι επινεφριδιακές διαταραχές ορισμένες φορές έμοιαζαν πολύ με αυτές του θυρεοειδούς.

Επικέντρωσε, λοιπόν, την έρευνά του στα επινεφρίδια – δύο ενδοκρινείς αδένες που βρίσκονται στον οπισθοπεριτοναϊκό χώρο, στον άνω πόλο του σύστοιχου νεφρού και κάτω από το διάφραγμα. Άρχισε να διαβάζει μετά μανίας ιατρικά βιβλία και κάποια στιγμή κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετά χρήματα για να αγοράσει έναν υπολογιστή.

Πηγή: Newsbomb.gr