Πώς νίκησε τον καρκίνο ο Πέτρος Στυλιανού - Η συγκινητική διαδρομή των 500 χλμ. για τη ζωή

Πώς νίκησε τον καρκίνο ο Πέτρος Στυλιανού - Η συγκινητική διαδρομή των 500 χλμ. για τη ζωή

Πρώην καρκινοπαθής, μάς καλεί να στηρίξουμε τον σκοπό του να διανύσει την Κύπρο με το ποδήλατό του μαζεύοντας λεφτά για τον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο.

Η ιστορία του Πέτρου Στυλιανού θα μπορούσε να ήταν η δική μου, η δική σου, όλων μας. Άλλωστε ο καρκίνος δεν κτυπά με τηλεφωνικό κατάλογο στο χέρι, ούτε με φορολογικές δηλώσεις. Αυτό ωστόσο που κάνει τη δική του ιστορία να ξεχωρίζει δεν είναι το σημείο εκκίνησης, η εφιαλτική διάγνωση, αλλά ο προορισμός της. Που δεν τελειώνει με τον Πέτρο να αναδεικνύεται νικητής στη σκληρή μάχη με τον καρκίνο, αλλά συνεχίζει με τον ίδιο να θέλει να εμπνεύσει συμπολίτες μας να μην τα βάλουν κάτω, να μην αφεθούν χωρίς να παλέψουν, να μην λυγίσουν.

Ο Πέτρος Στυλιανού, πρώην καρκινοπαθής, θα διανύσει 500 χλμ. με το ποδήλατό του από τις 14 μέχρι τις 16 Οκτωβρίου για να μεταφέρει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα σε κάθε άκρη του νησιού, προς ενίσχυση των υπηρεσιών του Κέντρου Ανακουφιστικής Φροντίδας «Αροδαφνούσα» του Αντικαρκινικού Συνδέσμου Κύπρου.

«Δεν θέλω να μου πει κανένας ούτε ευχαριστώ ούτε μπράβο και το είπα και στον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο. Εκείνο που θέλω είναι να δώσω θάρρος σε εκείνους τους ασθενείς που περνούν τα ίδια, να αντιληφθούν ότι μπορεί να θεραπευτούν. Από τους 1.000 να βοηθήσω τους δυο θα είναι μεγάλο κατόρθωμα. Και καλώ τον κόσμο να στηρίξει οικονομικά γιατί πραγματικά οι σύνδεσμοι καρκινοπαθών κάνουν πολύ καλή δουλειά», υπογραμμίζει.

Ένιωσα νεκρός

Ο Πέτρος είναι 46 ετών, γεννήθηκε το 1970 στη Λεμεσό και μεγάλωσε στην Πάφο. Τα τελευταία 22 χρόνια μένει στην Τάλα, έφτιαξε τη δική του οικογένεια και δουλεύει για το μεροκάματο. «Καθώς η ζωή μου κυλούσε μια χαρά, το καλοκαίρι του 2011, μετά από κάψιμο που ένιωθα στο στομάχι -για αρκετά χρόνια και δεν πήγαινα στον γιατρό-, με έπεισε η δρ Δώρα Δημητρίου, που τυγχάνει να είναι και ξαδέρφη μου, από το νοσοκομείο της Πάφου και με υπέβαλε σε γαστροσκόπηση. Η γιατρός κάτι υποψιάστηκε και επιβεβαιώθηκε με τη βιοψία.

Καρκίνος στο χειρότερο στάδιο, όπως μου είπαν μετά την εγχείρηση», μας διηγείται ο Πέτρος, ο οποίος μέχρι τότε δεν ήξερε καν τι σημαίνει καρκίνος. «Στο πρώτο άκουσμα νόμισα ότι πέθανα. Και ακριβώς επειδή πέρασα από αυτήν τη φάση της ηττοπάθειας, για αυτό προσπαθώ τώρα να δώσω θάρρος σε άλλους, γιατί ξέρω τι έπαθα εγώ και δεν θέλω να συμβεί και σε άλλους».

Η πίεση της οικογένειας

Η επίσκεψη στον συστημένο ιδιώτη ιατρό στη Λεμεσό που ακολούθησε ήταν αυτή που «έκοψε» τα πόδια στον Πέτρο. Μπροστά στο παιδί του, δέκα χρονών τότε, του έδωσε λίγες πιθανότητες επιτυχίας στην εγχείρηση, αλλά και τον αποτέλειωσε με το ποσό που ζητούσε για να την κάνει.

«Ήρθα σπίτι, ένιωθα χάλια, αποφάσισα να μην κάνω τίποτα καθώς μου είπε πως η εγχείρηση θα κόστιζε 50 με 100 χιλ. και εγώ τέτοια λεφτά δεν είχα. Εργάζομαι στις μεταλλικές κατασκευές, δουλεύω και εγώ για ένα μεροκάματο. Η σκέψη μου η πρώτη ήταν να μείνω έτσι ώσπου ζήσω γιατί δεν ήθελα να βάλω την οικογένειά μου σε έξοδα, δάνεια κ.λπ.».

Με τα όσα προηγήθηκαν ο Πέτρος αποφάσισε να μην κάνει τίποτε και «ώσπου πάω, λάθος σκέψη βέβαια, λέω εκ των υστέρων. Ξεκίνησα το ψάρεμα και το ποδήλατο που ήταν μεγάλη μου αγάπη. Ευτυχώς η οικογένειά μου δεν με άκουσε και με πίεζε να μην εγκαταλείψω την προσπάθειά μου για θεραπεία.

Τελικά, έναν με ενάμιση μήνα μετά την πρώτη διάγνωση, κανόνισαν να επισκεφτώ τον γιατρό Δημήτρη Χαραλαμπίδη, γαστρεντερολόγο χειρουργό εδώ στην Πάφο, ο οποίος δυστυχώς απεβίωσε από λέμφωμα. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο σωτήρας μου. Με βοήθησε πολύ και ψυχολογικά, μου έδωσε πολλές ελπίδες αλλά και οικονομικές διευκολύνσεις.

Δυο μέρες μετά, βρέθηκα στη Λευκωσία στο Αρεταίειο, όπου με χειρούργησε μαζί με τον δρα Μιχάλη Θεοφάνους. Κατά περίεργο τρόπο, σε σχέση με τα όσα μου είπαν προηγουμένως, η εγχείρηση πήγε πολύ καλά, οι ιατροί με διαβεβαίωσαν ότι η εγχείρηση πέτυχε, μου αφαίρεσαν σχεδόν το μισό στομάχι και αρκετούς λεμφαδένες. Μετά έπρεπε να κάνω μια σειρά από χημειοθεραπείες και ακολούθως ακτινοθεραπείες και με παρέπεμψαν στο Ογκολογικό Κέντρο της Τράπεζας Κύπρου».

Ο Πέτρος τονίζει πως μόνο όσοι πέρασαν από ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία μπορούν να καταλάβουν πόσο άσχημη διαδικασία είναι. Μάλιστα, ο Πέτρος για τις ακτινοθεραπείες, και για τρεις μήνες που αυτές διήρκεσαν, πηγαινοερχόταν καθημερινά από την Πάφο στη Λευκωσία οδηγώντας μόνος

«Είχα μωρά σπίτι, έπρεπε να βγάλω το μεροκάματο, αν πήγαινα με το λεωφορειάκι θα το έχανα», εξηγεί. «Αλλά χειρότερα ήταν με τις χημειοθεραπείες. Έμενα 2-3 μέρες μέσα. Σύμπτωματικά, δίπλα μου στο ίδιο δωμάτιο πέθαναν τρεις άνθρωποι. Εγώ τα ξαναέχασα. Τι γίνεται εδώ; Πεθαίνει κόσμος δίπλα μου. Η κ. Μαρούλα, ο κ. Γιαννάκης, ένας 17χρονος από τον Πύργο. Υπέθεσα ότι με κορόιδευαν και ότι και εγώ θα πέθαινα».

Η συνεισφορά

Αφού μου περιγράφει τα πιο πάνω, ο Πέτρος καταλήγει και στην απόφασή του να ποδηλατήσει για τον Αντκαρκινικό στην εκστρατεία της Eurolife, η οποία θα προσφέρει 10 ευρώ για καθένα από τα 500 χλμ. με σύνθημα «Ένας άνθρωπος, ένα ποδήλατο, ένας σκοπός», που θα πραγματοποιηθεί από τις 14 μέχρι τις 16 Οκτωβρίου.

«Οι σύνδεσμοι Καρκινοπαθών βοηθούν και τους ασθενείς και τους συγγενείς τους. Για αυτό πρέπει να τους στηρίζουμε. Εγώ πλέον επανήλθα στην κανονική μου ζωή και φέτος για δεύτερη φορά θα ποδηλατήσω για έναν σκοπό. Το εγχείρημα είναι δύσκολο, μπορεί να μην τα καταφέρω, όμως η προσπάθεια μετρά», καταλήγει ο Πέτρος, ο οποίος και πέρσι σε παρόμοια εκστρατεία, παρότι λιποθύμησε, ένιωσε την Παναγία να τον σηκώνει, όπως μας περιέγραψε, για να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε.

Σημείο εκκίνησης, τα κεντρικά γραφεία της Eurolife στις 14 Οκτωβρίου. Η Eurolife απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση στο κοινό να στηρίξει τη μεγάλη αυτή προσπάθεια, κάνοντας τη δική του εισφορά μέσω sms στο 7060, στους κουμπαράδες στα σημεία εκκίνησης και στην ιστοσελίδα: www.eurolife.com.cy

Πηγή: εφ. Πολίτης