Κρατική αναλγησία! Απέρριψε αίτημα για επίδομα αναπηρίας παιδιού το κυπριακό δημόσιο!

Κρατική αναλγησία! Απέρριψε αίτημα για επίδομα αναπηρίας παιδιού το κυπριακό δημόσιο!

Ενώπιον ακόμα μιας περίπτωσης η οποία φανερώνει την αυθαιρεσία λειτουργών του Δημοσίου και ακόμα περισσότερο την απουσία ευαισθησίας σε ανθρωπιστικής φύσεως ζητήματα βρέθηκε το διοικητικό δικαστήριο.

Το δικαστήριο εξέτασε προσφυγή μητέρας 10χρονης, η οποία αιτήθηκε την παροχή δημόσιου βοηθήματος λόγω αναπηρίας του παιδιού της. Η αίτηση απορρίφθηκε και η μητέρα προσέφυγε στη δικαιοσύνη.

Το πρόβλημα

Σύμφωνα με τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του διοικητικού δικαστηρίου, η ανήλικη παρουσιάζει εκ γενετής νευροαισθητήρια απώλεια ακοής στο αριστερό αφτί (μόνιμη βλάβη) και προσαρμοστικό συγκλίνοντα στραβισμό, υπερμετρωπία και αστιγματισμό.

Μετά την υποβολή της αίτησης, τον Μάρτιο του 2014, η αρμόδια λειτουργός εισηγήθηκε την απόρριψη της παροχής αναπηρικού επιδόματος, εκτίμηση με την οποία συμφώνησε ο επόπτης, αφού έκριναν ότι «η ακοή της ανήλικης σωρευτικά δεν πληρούσε τα κριτήρια. Η ακοή της ανήλικης στο δεξί αφτί είναι φυσιολογική, όπως επίσης και η όρασή της με διόρθωση (συνεχής χρήση γυαλιών)».

Η δε απάντηση που δόθηκε στη μάνα ήταν ότι η αίτηση απορρίπτεται «επειδή το πρόβλημα υγείας που παρουσιάζει το παιδί σας, σύμφωνα με τις ιατρικές βεβαιώσεις που έχουν προσκομισθεί, δεν μειώνει ουσιωδώς τη λειτουργικότητά του».

Αντιφατικοί

Η δικαστής του διοικητικού δικαστηρίου, η οποία επιλήφθηκε της προσφυγής, κ. Α. Ευσταθίου, αφού μελέτησε τα δεδομένα της υπόθεσης και τον φάκελο της περίπτωσης της ανήλικης, διαπίστωσε τα εξής:

«Η πιο πάνω αιτιολογία (σ.σ. που προβλήθηκε για απόρριψη της αίτησης), κατά την κρίση του δικαστηρίου, περιέχει προτάσεις που αναιρούν η μία την άλλη. Ειδικότερα, δεν αμφισβητείται από τους καθ' ων η αίτηση (σ.σ. Τμήμα του Γραφείου Ευημερίας) ότι το πρόβλημα υγείας της ανήλικης της προκαλεί "σωματικό περιορισμό" σε βαθμό που να μην μπορεί να συμμετέχει σε δραστηριότητες που η ανήλικη θα ήθελε. Υπάρχει δηλαδή σαφής παραδοχή ότι η κατάσταση της υγείας της ανήλικης την περιορίζει στο να εκτελεί δραστηριότητες, σχολικές και άλλες, φυσιολογικές και ουσιώδεις για την ποιότητα ζωής ενός δεκάχρονου παιδιού. Παράλληλα, όμως, και με τρόπο αντιφατικό, κρίνεται ότι η ανήλικη δεν είναι ανάπηρο άτομο στη βάση του νόμου, επειδή η ακοή της είναι φυσιολογική στο ένα της αφτί και η όρασή της διορθώνεται, όπως αναφέρεται, με εγχείριση αλλά χρειάζεται συνεχής χρήση γυαλιών».

Η δικαστής υπέδειξε περαιτέρω ότι «σε ποιο βαθμό η όραση διορθώθηκε δεν προσδιορίζεται, αλλά και δεν αναφέρεται αν η ανήλικη έχει τη δυνατότητα, με τη συνεχή χρήση γυαλιών, να δραστηριοποιείται με άτομα της ίδιας ηλικίας με αυτή, που δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα ή αν υπήρχε οποιαδήποτε δυνατότητα εναλλακτικών λύσεων, για παράδειγμα χρήσης φακών επαφής ή περαιτέρω βελτίωση του στραβισμού και της όρασης της ανήλικης, με άλλες μεθόδους. Οι πιο πάνω αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις που προβάλλονται στην έκθεση της αρμόδιας λειτουργού, καθιστούν αόριστη την αιτιολογία που προβάλλεται».

Το αποτέλεσμα ήταν η ανατροπή της απόφασης-άρνησης παροχής επιδόματος αναπηρίας και ως εκ τούτου οι αρμόδιες υπηρεσίες καλούνται να επανεξετάσουν την αίτηση.

Σημειώνεται ότι η μητέρα της ανήλικης χειρίστηκε μόνη της την προσφυγή χωρίς τις υπηρεσίες δικηγόρου και κατάφερε να ανατρέψει την επίδικη απόφαση.

Πηγή: εφ. «Πολίτης»/Γιάννης Νεάρχου