Τραγωδία Μονιάτη 38 χρόνια μετά: «Ο χάρος ζήλεψε τα νιάτα μας και μας έστησε καρτέρι»

Τραγωδία Μονιάτη 38 χρόνια μετά: «Ο χάρος ζήλεψε τα νιάτα μας και μας έστησε καρτέρι»

Η κ. Ελένη διηγείται στο Newsbomb όλα όσα δραματικά έζησε στην τραγωδία του Μονιάτη με τρεις μαθήτριες νεκρές και 49 τραυματίες - Εκεί όπου έχασε την αδερφική της φίλη

Άντρη Θρασυβούλου

Πέρασαν 38 ολόκληρα χρόνια από την τραγωδία που χαρακτηρίστηκε ως πρωτοφανής και συγκλόνισε την κυπριακή κοινή γνώμη. 

Είχε ξημερώσει 13 Μαρτίου του 1981. Το μοιραίο εκείνο πρωινό της Παρασκευής, όταν τα χαμόγελα των μαθητών της Ε’ τάξης του 9ου Γυμνασίου Λεμεσού έσβησαν απότομα. Κατάθεση ψυχής κάνει στο Newsbomb η Ελένη Γαβριήλ Τσάκιρου, η οποία ξεδιπλώνει τις τραγικές στιγμές που έζησε ως μαθήτρια μέσα στο μοιραίο λεωφορείο. 

Αφού οι μαθητές διασκέδασαν στο τότε χιονισμένο Τρόοδος όπου είχαν πάει εκδρομή, μπήκαν στα λεωφορεία το μεσημέρι για να επιστρέψουν στη Λεμεσό. 

Διαβάστε εδώ όλες τις ειδήσεις της ημέρας

Η κ. Ελένη θυμάται: 

«Πριν 38 χρόνια στις 13/3/1981 σαν μαθητές και εμείς ξεκινήσαμε ανέμελα και με πολύ χαρά για την εκδρομή μας στο Τρόοδος. Στην επιστροφή ο χάρος ζήλεψε τα νιάτα μας και μας έστησε καρτέρι. Τα φρένα του λεωφορείου είχαν χαλάσει. Ο οδηγός μίλησε στους καθηγητές μας που κάθονταν μπροστά. Αυτοί προσπάθησαν να μην καταλάβουμε τίποτα για να μην πανικοβληθούμε. Εκεί να δεις, όταν καταλάβαμε τι γινόταν, αρχίσαμε να ουρλιάζουμε και να κλαίμε. Το λεωφορείο όλο και ανέπτυσσε ταχύτητα. Πλησιάσαμε μια απότομη στροφή στον Μονιάτη. Εκεί ο οδηγός δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Το λεωφορείο άρχισε να κατρακυλά στον γκρεμό. Πέσαμε σε μια δεξαμενή γεμάτη νερό. Χώρεσε μέσα ολόκληρο το λεωφορείο. Εκεί μέσα είδαμε τον χάρο. Με αυτοθυσία ο οδηγός και ο τραυματισμένος καθηγητής μας Τάκης Ελευθερίου κατάφερε και βγήκε και άρχισε να μας βγάζει έξω έναν έναν. Έδωσε μάχη με τα λεπτά για να μας σώσει».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Γ. Κόμπου: Η Λεμεσιανή δεξιοτέχνις του μπουζουκιού - Εξώφυλλο στη Γερμανία, στην Κύπρο ήθελαν λεφτά

xinkikink

Το λεωφορείο προτού πέσει στον γκρεμό και καταλήξει μέσα σε δεξαμενή συγκρούστηκε πλευρικά με το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ένας Βρετανός, η σύζυγος του και τα δυο τους παιδιά. Στη συνέχεια έπεσε σε γκρεμό βάθους 30 περίπου μέτρων μέσα σε φράγμα-δεξαμενή. Οι εγκλωβισμένοι μαθητές προσπαθούσαν να βγουν έξω κτυπώντας τα χέρια τους με απόγνωση στα τζάμια του λεωφορείου.

Αγκαλιασμένες μέχρι το τέλος

Η κ. Ελένη ήταν αγκαλιασμένη με την συμμαθήτρια και αχώριστη φίλη της (αδερφή όπως τη λέει η ίδια) μέσα στη δεξαμενή. Ήταν η Αναστασία Παναγή, ένα από τα τρία θύματα της τραγωδίας στον Μονιάτη. 

« Ήμασταν αγκαλιασμένες με την Αναστασία και θυμάμαι κάποιον να με αρπάζει από τα μαλλιά και να με τραβά έξω. Η Αναστασία ήταν σφηνωμένη κάτω από μαξιλάρες...»

Βασιλική Χαραλάμπους από το Ακρωτήρι, Αναστασία Παναγή από τη Λεμεσό και Αικατερίνη Στρατή από το Τραχώνι ήταν οι τρεις μαθήτριες που έφυγαν από τη ζωή το μοιραίο εκείνο πρωινό του Μαρτίου. 

Στιγμές πανικού εκτυλίσσονταν καθώς τα υπόλοιπα λεωφορεία με τους συμμαθητές των παιδιών , αστυνομία και ασθενοφόρα έφθασαν στο σημείο του ατυχήματος . Όλοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν. 

«Βγαίνοντας έξω ακούγαμε τις σειρήνες που πλησίαζαν. Ο κόσμος αγουγοντας την τραγική είδηση άρχισε να βγαίνει στους δρόμους. Ο καθένας να βοηθήσει όπως μπορούσε. Θυμάμαι φτάνοντας στο νοσοκομείο οι άνθρωποι φώναζαν ούρλιαζαν να μάθουν για τα δικά τους παιδιά. Εισαχθήκαμε στο νοσοκομείο άλλοι βαριά τραυματισμένοι και άλλοι ελαφρά. Για το θάνατο των κοριτσιών μάθαμε μετά από μέρες. Κλάψαμε, ουρλιάξαμε αλλά τίποτα...», μας λέει η κ. Ελένη  η οποία είχε τραυματιστεί στη λεκάνη. Συνολικά, 49 άτομα τραυματίστηκαν.

Τα παιχνίδια της ζωής

Για χρόνια ολόκληρα δεν μπήκε σε λεωφορείο. Πάθαινε για χρόνια, νευρικό κλονισμό. Ωστόσο, η γνωριμία της με τον σύζυγο της ήταν το έναυσμα να αρχίσει να ξεπερνά τις φοβίες της. Από τα πιο περίεργα παιχνίδια που παίζει η ζωή ίσως αυτό να ήταν ένα τρανό παράδειγμα καθώς ο σύζυγος της ήταν οδηγός λεωφορείου...

«Η τύχη όμως με έφερε να πάρω για σύζυγο οδηγό λεωφορείου που ήταν δικό του. Στην αρχή δεν μπορούσα να πάω πουθενά. Μετά όταν το αποφάσισα να πάω μαζί του εκδρομές σε σημεία που εγώ δεν έκρινα ότι ήθελα να πάω τον έβαζα να σταματήσει και κατέβαινα. Πήγαινα με τα πόδια. Να όμως που στην συνέχεια έγινα και εγώ οδηγός. Για μένα ήταν ένα μαρτύριο αλλά έπρεπε να το κάνω. Κάθε φορά που ακούω για δυστύχημα με λεωφορείο με παίρνουν τα κλάματα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό που περάσαμε. Αιώνια η μνήμη στις τρεις αδικοχαμένες μας συμμαθήτριες. Παράκληση μου να ελέγχονται τα λεωφορεία καλύτερα για να μην θρηνήσουμε άλλα αθώα θύματα», καταλήγει η κ. Ελένη.

Η στροφή στον Μονιάτη όπου συνέβη το τραγικό δυστύχημα χαρακτηρίστηκε ως η «στροφή του θανάτου» καθώς στο συγκεκριμένο σημείο είχαν σημειωθεί και άλλα θανατηφόρα ατυχήματα, ενώ στη συνέχεια εκεί δημιουργήθηκε προστατευτικό τείχος.