Μια πραγματική ιστορία καθημερινής, γραφειοκρατικής τρέλας

Μια πραγματική ιστορία καθημερινής, γραφειοκρατικής τρέλας

Είναι αυτό που λέμε πρώτα το ζεις και μετά το γράφεις - To σήμερα στην Ελλάδα, αργεί πολύ, πάρα πολύ - Γράφει η Ρούλα Κοτσέτα

Όλα ξεκίνησαν από μία φρικτή μυρωδιά που σου έφερνε αναγούλα με το που έμπαινες στην πολυκατοικία. Ψάξαμε στα υπόγεια, στα διαμερίσματά μας, ακόμα και στις καμινάδες των τζακιών αναζητώντας την αιτία. Τελικά διαπιστώσαμε πως η μυρωδιά που κάθε ημέρα γινόταν και πιο όλο και πιο έντονη, προερχόταν από το διαμέρισμα του πρώτου ορόφου, όπου μένει μια γιαγιά 86 χρόνων και την 56χρονη κόρη της με νοητική στέρηση.

Στα επίμονα κουδουνίσματά μας να ανοίξουν την πόρτα δεν ανταποκρίθηκαν αν και ακούγονταν οι φωνές τους. Μην έχοντας άλλη λύση, τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία. Ήρθε, διαπίστωσαν και εκείνοι πως υπάρχει μία δυσοσμία, χτύπησαν το κουδούνι αλλά μάταια.

Οι δύο γυναίκες δεν άνοιγαν την πόρτα. Η αστυνομία έφυγε, λέγοντας πως χωρίς εισαγγελική παραγγελία δεν μπορεί να ανοίξει την πόρτα.

Άλλη μία ημέρα (η 15η στη σειρά) πέρασε με την έντονη αυτή μυρωδιά, να μας κάνει να προβληματιζόμαστε έντονα.

Τηλεφωνήσαμε και πάλι στην αστυνομία. Άλλη μία ημέρα, το ίδιο σκηνικό. Ήρθε, χτύπησαν την πόρτα, πάλι δεν άνοιξαν, ενώ ακούγονταν φωνές μέσα.

Η μυρωδιά δεν αντεχόταν άλλο. Κοιμηθήκαμε με κλειστές πόρτες και παράθυρα. Κάποιοι ένοικοι, έφυγαν από τα εξοχικά τους, διότι δεν άντεχαν την μυρωδιά.

Ώσπου σήμερα το πρωί, ένας ένοικος της πολυκατοικίας, βρήκε την γιαγιά γυμνή στην πόρτα του διαμερίσματος της να ζητά βοήθεια.
Η μπόχα βγήκε ακόμα πιο αποπνικτική από το διαμέρισμα.

Το 166 ήρθε γρήγορα πήρε την γιαγιά, η αστυνομία ξαναήρθε. Προσπάθησαν να σηκώσουν από το κρεβάτι, την υπέρβαρη κόρη, η οποία αρνείτο να μετακινηθεί.
Τριγύρω σκουπίδια και ακαθαρσίες.

Το ΕΚΑΒ πήρε την γιαγιά αλλά η κόρη με την νοητική στέρηση, που εδώ και χρόνια δεν παίρνει και τα φάρμακά της, και έχει επιθετικές τάσεις, έμεινε μέσα στην βρωμιά, περιμένοντας ΑΥΡΙΟ τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου, να αναλάβουν την υπόθεση.
ΑΥΡΙΟ. Η αστυνομία και πάλι, ανέφερε πως δεν γίνεται να την μεταφέρουν χωρίς εισαγγελική παρέμβαση.

Έτσι έφυγαν και πάλι. Άφησαν την γυναίκα ξαπλωμένη γυμνή μέσα στις ακαθαρσίες, να περιμένει ΑΥΡΙΟ.

Η υγειονομική βόμβα είναι από κάτω μου….(μένω στον πάνω όροφο). Η γυναίκα είναι αφημένη στην μοίρα της. Όλοι φοβόμαστε πως μπορεί να κάνει κακό στον εαυτό της αλλά και στους γύρω της. Η βρώμα και η δυσοσμία με την ζέστη γίνεται ακόμα πιο αφόρητη.

Κι εγώ, αναρωτιέμαι, τι πρέπει να κάνω ως πολίτης; Γιατί κάτι που πρέπει να γίνει σήμερα, (ΚΥΡΙΑΚΗ 21/06/2020 που γράφεται αυτό το άρθρο) πρέπει να περιμένει μέχρι ΑΥΡΙΟ;