Ένας ποιητής καταθέτει: Συνέντευξη με τον ποιητή Φώτη Σκουρλέτη

Ένας ποιητής καταθέτει: Συνέντευξη με τον ποιητή Φώτη Σκουρλέτη

Η δημιουργία κάθε έργου τέχνης, σε οποιαδήποτε μορφή, είναι μια υπόθεση αυστηρά προσωπική

Του Αντρέα Πολυκάρπου 

Ο Φώτης Σκουρλέτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στο New York College (2003-2006) και ρεφλεξολογία στο Natural Heatlh Science (2008-2010). Διετέλεσε αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Εναρμόνιση». Τα Φαντάσματα είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Ας απολαύσουμε μιαν πολύ ωραία συνέντευξη που είχαμε μαζί…

 Διαβάστε εδώ όλες τις ειδήσεις της ημέρας

Πως αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα μέσα στη σύγχρονη ζωή;

Πιστεύω ότι η δημιουργία κάθε έργου τέχνης, σε οποιαδήποτε μορφή, είναι μια υπόθεση αυστηρά προσωπική. Αναφέρομαι μόνο στο δημιουργικό σκέλος και όχι στην κοινοποίηση του έργου, που είναι μια άλλη διαδικασία και ξεκινάει από τη στιγμή της ολοκλήρωσής του. Από αυτή την άποψη η ποίηση είναι ενδοσκοπική. Σήμερα η ποίηση μοιάζει παράδοξη γιατί είναι αντιεμπορική αλλά έτσι κι αλλιώς ο κόσμος μας αποτελείται από δυνάμεις αντίθετες αλλά ταυτόχρονα συμπληρωματικές. Όσο ξένη κι αν μοιάζει η ποίηση στο σύγχρονο κόσμο, τόσο απαραίτητη είναι.

Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό;

Τα ποιήματα της πρώτης μου ποιητικής συλλογής, με τίτλο «Φαντάσματα», γράφτηκαν σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου πριν αρκετά χρόνια. Το γράψιμο για μένα τότε ήταν μια προσπάθεια αποσυμπίεσης και προσωρινής ανακούφισης. Ήταν μια φωνή που χτυπούσε μέσα μου και ήθελε να βγει γιατί η κανονική μου φωνή δεν έβρισκε την απαιτούμενη ανταπόκριση. Όταν τα έγραφα δεν είχα φανταστεί το ενδεχόμενο της κυκλοφορίας τους. Ήταν μια προσπάθεια από μένα πίσω σε μένα, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία και «ποιητικό καλλωπισμό». Αυτό είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της συλλογής. Είναι ακατέργαστη και γι’ αυτό το λόγο ανόθευτη και βαθιά ειλικρινής.

Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική;

Η προσωπική μου πείρα μου έχει δείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά αλλά όχι θεραπευτικά. Μπορεί να λειτουργήσει ως αφορμή επούλωσης αλλά η πραγματική θεραπευτική πορεία απαιτεί περισσότερα πράγματα, τα οποία έρχονται μόνο μέσα από διαρκή προσπάθεια και ενεργητικότητα.

Πιστεύετε ότι ακολουθείτε το δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στη γραφή σας;

Αν δεν είχα διαβάσει ούτε ένα ποίημα στη ζωή μου, τότε θα ήμουν σίγουρος ότι ακολουθώ μια αμιγώς προσωπική πορεία. Είμαστε ένα κράμα εμπειριών και επιρροών. Η γραφή είναι μια προέκταση του ψυχισμού μας, ο οποίος έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από εξωτερικούς παράγοντες.

Ποιές εικόνες κρατάτε μέσα σας από τη ζωή σας; Ποιές εικόνες με άλλα λόγια εφορμούν στη γραφή σας;

Γράφω για τις προσωπικές μου εμπειρίες ή τις εμπειρίες άλλων ιδωμένες από την προσωπική μου οπτική γωνία. Είναι μια διαδικασία ενστικτώδης κι ανεξέλεγκτη. Ο όγκος των ερεθισμάτων που έχουμε δεχτεί συσσωρευτικά στη ζωή μας είναι τεράστιος. Ειλικρινά, δεν έχω ακόμα αποκρυπτογραφήσει το μηχανισμό ευαισθητοποίησης, δηλαδή δεν έχω αντιληφθεί τον τρόπο που γίνεται η επιλογή των ερεθισμάτων από αυτή την τεράστια δεξαμενή. Ίσως να μη χρειάζεται κιόλας.

Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που ζούμε;

Η ποίηση είναι η πιο ελεύθερη μορφή τέχνης. Είναι μια τέχνη σχεδόν χωρίς κανόνες, ο καθένας μπορεί να είναι ποιητής. Το πλαίσιο της ποίησης είναι πολύ χαλαρό. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι δύσκολο να υπάρξουν ευθύνες και υποχρεώσεις. Ίσως η μόνη υποχρέωση είναι αυτή που κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος και είναι απέναντι στη συνείδησή του.

Ποιο το νόημα της λέξης στην ποίηση; Μια απλή μορφή έκφρασης ή ένα ψυχικό αποτύπωμα;

Και τα δύο. Από τη στιγμή που η έκφραση πηγάζει από τον ψυχισμό, τότε αυτά ταυτίζονται. Η λέξη είναι το μέσο, είναι η γέφυρα επικοινωνίας με τους άλλους σε μια γλώσσα κατανοητή. 

Είναι η ποίηση το καταφύγιο του ανθρώπου; 

Καταφύγιο είναι κάθε μέρος που μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς, να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να φοβόμαστε. Υπό αυτή την έννοια, καταφύγιο μπορεί να είναι οι άνθρωποι που μας στηρίζουν και μας αγαπούν όπως είμαστε, μια αγκαλιά, μια αληθινή κουβέντα, μια βόλτα στο δάσος, η προσμονή μπροστά στη θάλασσα, τα βιβλία μας και άλλα πολλά. Εξαρτάται από τον κάθε άνθρωπο και τις ανάγκες του. Η ποίηση μπορεί να είναι ένα από τα καταφύγια του ανθρώπου. 

Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά;

Δυνητικά ναι, ρεαλιστικά όχι. Στην παρούσα φάση δε διαβλέπω ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αυτό, όμως, δε με αποτρέπει από το να συνεχίσω να γράφω και να προσπαθώ.