Λιλλήκας: «Θέλουμε λύση που να ανατρέπει τα δεδομένα της εισβολής, όχι να τα νομιμοποιεί»

Λιλλήκας: «Θέλουμε λύση που να ανατρέπει τα δεδομένα της εισβολής, όχι να τα νομιμοποιεί»

Ομιλία Προέδρου Συμμαχίας Πολιτών στο Μνημόσυνο Ηρώων Παναγιάς

Ακολουθεί αυτούσια η ομιλία του κ. Λιλλήκα

Το να προσκαλείσαι να μιλήσεις για τους ήρωες της κυπριακής ιστορίας είναι ένα προνόμιο, είναι μια μεγάλη τιμή η οποία όμως συνοδεύεται από την μεγάλη ευθύνη επίδειξης σεβασμού προς αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους για την πατρίδα. Σε μνημόσυνα ηρώων, όπως το σημερινό, αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι η αφήγηση των γεγονότων ούτε η επανάληψη για μια ακόμα φορά του ηρωισμού αυτών που τιμούμε. Δεν έχει αξία να εξυμνούσε τη θυσία τους αν ταυτόχρονα δεν τιμούμε τον σκοπό, τις αξίες και τα ιδανικά για τα οποία θυσιάστηκαν. Το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να μην προδίδουμε το νόημα του αγώνα και της θυσίας τους με μηνύματα που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες αλλά αναιρούν ή αλλοιώνουν το σκοπό για τον οποίο οι ήρωες μας πολέμησαν και ανέβηκαν τα σκαλοπάτια της Ιστορίας.

Ο πολιτικός μας λόγος αλλά κυρίως οι πράξεις μας θα πρέπει να δείχνουν συνέπεια και να προσδίδουν συνέχεια στον αγώνα αυτών που τιμούμε και όχι να ακυρώνουν την αξία της θυσίας τους. Σήμερα υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της θυσίας του Χαράλαμπου Μούσκου, του Τάκη Σοφοκλέους, του Μιχάλη Παπαπαύλου, του Φίλιππου Ναθαναήλ, του Σταύρου Σταυρινού, του Αντώνη Λεωνίδα, του Κωστάκη Αντωνίου και του Αντώνη Χαραλάμπους. Εννιά παλληκάρια ηλικίας 19 έως 29 ετών οι οποίοι προσέφεραν στην πατρίδα ότι πολυτιμότερο είχαν: την ίδια τη ζωή τους. Ευλαβικά κλείνουμε το γόνυ μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής τους, στο ασυμβίβαστο και ανυπότακτο πνεύμα τους. Η δίκη τους θυσία, σε διαφορετικό χρόνο και αγώνα, είναι που οδήγησε στη δημιουργία του Κράτους μας και αργότερα στη προάσπιση και διάσωση του, για να είμαστε σήμερα σε θέση να αγωνιστούμε για την απελευθέρωση των κατεχόμενων εδαφών μας.

Ταπεινά, αλλά συνάμα και αποφασιστικά, διαβεβαιώνουμε τους εννιά λεβέντες της Παναγιάς, πως δεν θα αφήσουμε η θυσία τους να πάει χαμένη. Η θυσία τους δίνει φλόγα στο δικό μας πάθος για αγώνα μέχρι την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Η θυσία τους μας εμπνέει και αποτελεί πυξίδα στη δική μας πορεία αγώνα. Η ιστορία της Κύπρου είναι μια ιστορία αδιάκοπων αγώνων και ατέρμονων θυσιών για τα πανανθρώπινα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Σε αυτή την ιστορία κάθε χωριό της Κύπρου έχει τη δική του συνδρομή στο βωμό της θυσίας. Και ασφαλώς η Παναγιά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει. Πλήρωσε και η ίδια βαρύ φόρο με τη ζωή δικών της παιδιών για να φυτρώσει το δέντρο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Η πλειάδα προτομών και μνημείων, τα αμέτρητα μνημόσυνα των τόσων ηρώων, που συνθέτουν την καθημερινότητα της Κύπρου, καταμαρτυρούν και μας θυμίζουν πως η Ελευθερία και η Δημοκρατία κατακτούνται με αγώνες και θυσίες. Δεν μας χαρίζονται από κανένα. Ταυτόχρονα, όμως, λειτουργούν και ως σηματοδότες της δικής μας ευθύνης έναντι της πατρίδας μας. Οριοθετούν το μέτρο με το οποίο η ιστορία θα κρίνει τον καθένα μας. Δεν θα κριθούμε από τα λόγια και τις διακηρύξεις μας αλλά από τις πράξεις και τη στάση μας τις κρίσιμες ώρες που η πατρίδα μας καλεί να την προασπιστούμε. Και οι ήρωες μας έθεσαν ψηλά, πολύ ψηλά, το μέτρο με το οποίο θα μας κρίνει η ιστορία. Έχουμε την ιδιαίτερη τιμή και το μοναδικό προνόμιο να ανήκουμε σ’ ένα λαό, ο οποίος έγραψε ξεχωριστές σελίδες στην παγκόσμια ιστορία.

Σ’ ένα, μικρό σε μέγεθος αλλά μεγάλο σε ηθικό ανάστημα, λαό ο οποίος εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια ομορφαίνει με το δικό του χρώμα, με τη δική του ακτίδα φωτός τον παγκόσμιο πολιτισμό. Διαμέσου των αιώνων ο λαός μας, γνώρισε πολλούς αφέντες. Τούτη η ευλογημένη γη γνώρισε πολλούς κατακτητές. Μα όλοι τους έφυγαν γιατί είναι ξένοι και δεν έχουν ρίζες σε αυτό τον τόπο. Λέει ο ποιητής Κώστας Μόντης: «Χρόνια σκλαφκιές ατέλειωτες. Τον πάτσον τζιαί τον κλώτσον τους. Εμείς τζιαμέ, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στο ρότσον τους».

Η σημερινή τουρκική κατοχή στο βόρειο μέρος της Κύπρου, δεν είναι τίποτε άλλο από την απτή απόδειξη του διαχρονικού τουρκικού επεκτατισμού που σχεδιάστηκε από τη δεκαετία του 1950, και υλοποιήθηκε με την παρότρυνση και στήριξη, της τότε Βρετανικής αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας και αργότερα των ΗΠΑ.
Από το 1955, που ο Κυπριακός Ελληνισμός, διεκδίκησε το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, για 60 και πλέον ολόκληρα χρόνια βρισκόμαστε σε ένα διαρκή αγώνα προάσπισης των δικαιωμάτων μας και διαφύλαξης της ελευθερίας μας. Στις διάφορες φάσεις αυτού του ατέρμονου αγώνα, η κοινότητα μας, η Παναγιά, είχε τη δική της συνεισφορά και συμβολή. Σε κάθε φάση του αγώνα μας κάποια δικά μας παλικάρια θυσίαζαν τη ζωή τους στο βωμό της πατρίδας. Στον ηρωικό αγώνα της ΕΟΚΑ ’55-’59, που εμπνεύστηκε και του οποίου ηγήθηκε ο Εθνάρχης Μακάριος, καταγράφεται η θυσία του Χαράλαμπου Μούσκου, 19 ετών και λίγο αργότερα του Τάκη Σοφοκλέους 16 μόλις ετών. Η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Μπορεί να μην επιτεύχθηκε το όνειρο της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, όμως επιτεύχθηκε ο στόχος της Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας.

Από τον ένδοξο αγώνα της ΕΟΚΑ και τη θυσία των παλικαριών μας προέκυψε η Κυπριακή Δημοκρατία, το Ελεύθερο και Ανεξάρτητο Κυπριακό Κράτος. Για πρώτη φορά, μετά από πολλούς αιώνες η πατρίδα και ο λαός μας ανάπνεαν τον αέρα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως, αμφισβητήθηκε και υποσκάφθηκε από την πρώτη στιγμή από την Τουρκία η οποία, αξιοποιώντας όλες τις δυσλειτουργικές πρόνοιες του Κυπριακού συντάγματος, επιχείρησε σε πρώτο στάδιο την παράλυση της και στη συνέχεια την κατάλυση της.

Η αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από τα κρατικά αξιώματα και τη δημόσια υπηρεσία και ο εγκλωβισμός τους σε θύλακες, ήταν η πρώτη φάση ενός σχεδίου που μας οδήγησε σε διακοινοτικές συγκρούσεις και στους βομβαρδισμούς της Τουρκικής αεροπορίας.

Η περίοδος 1963-1967 ήταν μια ταραχώδης και δύσκολη περίοδος για την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας αλλά και της διεθνούς υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σ’ αυτή τη φάση της σύγχρονης Κυπριακής ιστορίας η κοινότητα της Παναγιάς θυσίασε άλλα τέσσερα παλικάρια της: τον Φίλιππο Ναθαναήλ 29 ετών, τον Σταύρο Σταυριανού 19 ετών, τον Κωστάκη Αντωνίου και τον Αντώνη Λεωνίδα αμφότεροι 22 ετών. Η θυσία των νέων μας συνέβαλε στο να διασωθεί η κρατική μας οντότητα. Η αγωνιστικότητα και η αυτοθυσία των παλικαριών μας απέτρεψε προσωρινά τους Τουρκικούς σχεδιασμούς. Δεν ήταν, όμως, αρκετή για να ανατρέψει τις Αμερικανό-Βρετανικές μηχανορραφίες υπόσκαψης της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Εθνάρχη Μακαρίου με στόχο τη δημιουργία συνθηκών που θα επέτρεπαν στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να επιβάλει, δια της στρατιωτικής βίας, τη διχοτόμηση.

Η περίοδος 1967-1974 χαρακτηρίστηκε από την επιβολή της Χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα, την οργάνωση και δράση της ΕΟΚΑ Β’ με αποκορύφωμα το δίδυμο έγκλημα του Ιούλη του ’74, με το προδοτικό πραξικόπημα και την Τουρκική Εισβολή. Και σ’ αυτή τη φάση το αίμα δύο παλικαριών μας, του Μιχαλάκη Παπαπαύλου 29 ετών και του Γιώργου Μενελάου 20 ετών πότισε το δέντρο της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Έκτοτε και για 42 χρόνια αγωνιζόμαστε για να ανατρέψουμε τα νέα δεδομένα που δημιούργησε η Τουρκική εισβολή. Αμετάθετος στόχος μας είναι η απελευθέρωση της πατρίδας μας και η αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, για την οποία θυσιάστηκαν οι ήρωες που τιμούμε σήμερα.

Δυστυχώς, δεν χάθηκαν ζωές νέων μόνο σε αγώνες κατά του εχθρού, σε αγώνες προάσπισης της πατρίδας μας. Χάσαμε νέους όπως ο Αντώνης Χαραλάμπους 19 ετών από εγκληματικά λάθη δικών μας Κυβερνήσεων, από εγκληματική αμέλεια και ανικανότητα αξιωματικών και αξιωματούχων του Κράτους μας, που έχουν να κάνουν με την αναχρονιστική νοοτροπία του ρουσφετιού που συντηρεί την μετριότητα σε βάρος της αξίας και της αριστείας. Η έκρηξη στη Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης στο Μαρί και η τραγωδία που προκάλεσε, έπρεπε και μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Οι αξιωματικοί, οι στρατιώτες και οι πυροσβέστες μας που έχασαν τη ζωή τους σ’ αυτή τη φονική έκρηξη έπεσαν σε διατεταγμένη υπηρεσία, επιχειρώντας να εκτελέσουν το καθήκον τους και να αποτρέψουν το κακό από το να επισυμβεί.

Δεν δείλιασαν, δεν δίστασαν, δεν το έβαλαν στα πόδια εγκαταλείποντας την αποστολή τους. Έθεσαν το καθήκον πάνω από τη ζωή τους. Αψηφώντας τον κίνδυνο, επέδειξαν υψηλό αίσθημα ευθύνης και έδωσαν μαθήματα ανδρείας σε όλους μας. Γι’ αυτό και τους τιμούμε.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συγχωριανοί,

Η πατρίδα μας βιώνει μιαν από τις πλέον δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Στο πρόβλημα της κατοχής προστέθηκε και η οικονομική κρίση με τεράστιο ανθρώπινο κόστος. Προστέθηκε, ακόμα, η κρίση θεσμών και αξιών που κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών έναντι του Κράτους μας. Κάνοντας σήμερα ένα απολογισμό για τα αποτελέσματα των συνομιλιών και της ακολουθούμενης πολιτικής, οδηγούμαστε δυστυχώς, σε τραγικά συμπεράσματα. Η πολιτική των μονομερών υποχωρήσεων έχει πλέον χρεοκοπήσει.

Κι αυτό γιατί στηρίζεται σε πολιτικές ψευδαισθήσεις και αυταπάτες που διαρκώς διαψεύδονται από την πραγματικότητα. Κατέρρευσαν οι ψευδαισθήσεις ότι ο κ. Ακιντζί θα οδηγούσε σε λύση γιατί θα λειτουργούσε, τάχατες, αυτόνομα από την Άγκυρα. Όχι μόνο δεν ξέφυγε από τους πάγιους στόχους και επιδιώξεις της Τουρκίας αλλά αποδεικνύεται και σε πιο αποτελεσματικό προωθητή τους, αφού πέτυχε, μέσα από τις λεγόμενες συγκλίσεις, να διασφαλίσει τη νομιμοποίηση εκατό τριάντα χιλιάδων και πλέον εποίκων. Αξιοποιώντας την αξιοπιστία, που κάποιοι από εμάς του οικοδόμησαν, αμφισβητεί την Κυπριακή Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα της ελεύθερης εγκατάστασης και ιδιοκτησίας. Εκμεταλλευόμενος δικά μας λάθη έκανε σημαντικά βήματα για αναβάθμιση του ψευδοκράτους το οποίο επιχειρεί να καθιερώσει ως ισότιμο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κατέρρευσε και ο μύθος του «σύγχρονου μεταρρυθμιστή» Ερτογάν όπως και οι αυταπάτες πως η Αμερική θα πίεζε την Τουρκία, για να δείξει πνεύμα συμβιβασμού και συναίνεσης. Αντί τούτου, η Τουρκία καθίσταται ολοένα και πιο προκλητική και επιθετική έναντι της Κύπρου. Μετά την εισβολή του Μπαρμπαρός στην Κυπριακή ΑΟΖ, τώρα αποκαλεί την Κυπριακή Δημοκρατία «εκλιπούσα». Συνεχίζει τον εποικισμό ενώ με την μεταφορά νερού και σύντομα ηλεκτρικού ρεύματος στα κατεχόμενα, προχωρεί στην πλήρη προσάρτηση τους. Τόσο πολύ έχει αποθρασυνθεί η Τουρκία, που στο τραπέζι των συνομιλιών απαιτεί όπως με τη λύση αποπληρώσουμε και το ποσό των 15 δις ευρώ που της χρωστά το ψευδοκράτος. Και εκεί που κάποιοι καλλιεργούσαν τον μύθο πως «η λύση θα φέρει ανάπτυξη», μόλις οι συνομιλίες μπήκαν στο περιουσιακό, άρχισαν να μας μιλούν για το κόστος της λύσης το οποίο υπολογίζουν γύρω στα 30δις ευρώ.

Κόστος το οποίο οφείλεται στο γεγονός ότι η πλευρά μας εγκατάλειψε το ανθρώπινο δικαίωμα ιδιοκτησίας και συμβιβάστηκε με τη λογική των αποζημιώσεων. Σήμερα είναι εμφανές πως, παρά τις αστρολογικές προβλέψεις του κ. Άιντα, οι συνομιλίες έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Την ευθύνη ασφαλώς φέρει η τουρκική αδιαλλαξία, η επιμονή της Άγκυρας σε απαιτήσεις που καθιστούν την υπό διαπραγμάτευση λύση χειρότερη και από την υφιστάμενη κακή και άδικη κατάσταση. Αποδείχθηκε, για μιαν ακόμα φορά, πως όσο πιο υποχωρητικοί είμαστε, τόσο πιο αδιάλλακτη καθίσταται η Τουρκία. Ενόσω εμείς της επιτρέπουμε να προχωρεί απρόσκοπτα και χωρίς κόστος στους ευρωπαϊκούς της στόχους η Τουρκία δεν έχει κανένα λόγο ή κίνητρο για να αλλάξει την πολιτική της στο Κυπριακό.

Και εδώ είναι οι ευθύνες της δικής μας πλευράς. Γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν, αυτοί που υποστηρίζουν την πολιτική των μονομερών υποχωρήσεων, πως αυτή η πολιτική δεν οδηγούσε σε κάμψη της τουρκικής αδιαλλαξίας για να ανοίξει πραγματικά ο δρόμος για μια δίκαιη λύση του Κυπριακού. Αντίθετα αυτή η πολιτική επιτρέπει στην Τουρκία να παρατείνει την κατοχή και τη διχοτόμηση.

Είναι τραγικό να ακούμε πολιτικούς ηγέτες να αναφέρονται σε άδικη λύση την οποία, όμως, παροτρύνουν το λαό να αποδεχθεί ως τη μόνη ρεαλιστική. Ακόμα πιο τραγικό είναι να ακούμε τέτοιες ομιλίες σε μνημόσυνα ηρώων μας οι οποίοι θυσίασαν τη ζωή τους να αποτρέψουν την αδικία και για να επικρατήσει η δικαιοσύνη. Στην παγκόσμια ιστορία, οι λαοί έχυσαν ποτάμια αίμα για να ανατρέψουν την αδικία και να επικρατήσει το δίκαιο.

Μόνο στην Κύπρο μας καλούν να κάνουμε σημαία του αγώνα μας το άδικο. Αν ο λαός μας ιστορικά συμβιβαζόταν με το άδικο δεν θα κάναμε τόσα μνημόσυνα ηρώων. Δεν θα είχαμε τόσες μαυροφορημένες μάνες. Αλλά θα είμασταν ακόμα Βρετανική αποικία.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συγχωριανοί,

Μέσα στις σημερινές δεδομένες συνθήκες και με το πλαίσιο διεξαγωγής των συνομιλιών δεν υπάρχουν προοπτικές για μια λύση που θα ανατρέπει την κατοχή και τη διχοτόμηση. Όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα είτε θα οδηγηθούμε σε μια λύση τουρκικών προδιαγραφών είτε σε ένα νέο αδιέξοδο. Αυτή τη φορά, όμως, το αδιέξοδο ενδεχόμενα να δημιουργήσει νέα αρνητικά δεδομένα για την εθνική μας υπόθεση. Από λάθη δικά μας επιτρέψαμε στην Τουρκία και στους συμμάχους της να εδραιώσουν στη διεθνή κοινότητα την αντίληψη πως το Κυπριακό είναι μια
διακοινοτική διαφορά.

Της επιτρέψαμε ακόμα να αναβαθμίσει το ψευδοκράτος με επισκέψεις ξένων αξιωματούχων στο ψευδοκράτος αλλά και με προσκλήσεις στον κατοχικό ηγέτη να επισκεφθεί ξένες πρωτεύουσες.
Με αυτά τα δεδομένα, στην περίπτωση ενός αδιεξόδου ελλοχεύουν δύο κίνδυνοι: είτε η διεθνής κοινότητα να θεωρήσει το Κυπριακό ως μη επιλύσιμο και να σταματήσει να ασχολείται με αυτό, είτε να κρίνει πως αφού οι δύο κοινότητες δεν τα βρίσκουν, θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη μορφή λύσης, όπως το παράδειγμα του Κοσόβου ή της Ταιβάν. Αυτοί οι κίνδυνοι είναι προβλεπτοί και θα έπρεπε, ήδη προαιρού, να αποτελέσουν αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού και μελέτης στο Εθνικό Συμβούλιο. Αντί τούτου, διαλύσαμε κι αυτό το Εθνικό Συμβούλιο που αποτελούσε το μόνο σώμα συλλογικού προβληματισμού και που, με σωστή διαχείριση, θα μπορούσε να πετύχει και την τόσο αναγκαία και ποθητή ενότητα.

Τιμώντας σήμερα τος ήρωες της Παναγιάς, τον Χαράλαμπο Μούσκο, τον Τάκη Σοφοκλέους, τον Μιχάλη Παπαπαύλου, τον Φίλιππο Ναθαναήλ, τον Σταύρο Σταυρινού, τον Αντώνη Λεωνίδα, τον Κωστάκη Αντωνίου και τον Αντώνη Χαραλάμπους, θέλω να τους διαβεβαιώσω πως όποια λάθη κι αν γίνουν από πλευράς ηγεσίας, ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν πρόκειται να προδώσει τους αγώνες και τη θυσία τους.

Ο Κυπριακός Ελληνισμός παραμένει πιστός στις παρακαταθήκες της ιστορίας και του πολιτισμού του και δεν πρόκειται να αποδεχθεί μιαν άδικη και καταστροφική λύση. Όσο μεγάλες και αφόρητες κι αν είναι οι πιέσεις. Ο Κυπριακός Ελληνισμός θέλει τη λύση περισσότερο από τον οποιονδήποτε ξένο γιατί είναι η δική μας γη που είναι υπό κατοχή, είναι στα δικά μας σπίτια που ζουν οι έποικοι, είναι οι δικοί μας άνθρωποι που είναι πρόσφυγες.

Θέλουμε λύση το συντομότερο δυνατό αλλά λύση που να ανατρέπει τα δεδομένα της εισβολής και της κατοχής και όχι να τα νομιμοποιεί.

Μετά από 40 χρόνια κατοχής και διχοτόμησης, έχουμε χρέος σ’ αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους για την προάσπιση της πατρίδας, στα παιδιά μας και στις γενιές που μέλλεται να έρθουν, να σταθούμε σταθεροί και ακλόνητοι στην προάσπιση αρχών και αξιών. Να ξαναβρούμε το στόχο μας που χάσαμε σε μια άγονη πορεία, μονομερών υποχωρήσεων. Μπορούμε να πετύχουμε λύση που να ανατρέπει τα δεδομένα της κατοχής και της διχοτόμησης. Αρκεί να πιστέψουμε στις δυνατότητες μας. Να εγκαταλείψουμε τις αυταπάτες, τα φοβικά σύνδρομα και να διεκδικήσουμε το δίκαιο.
Οι λαοί έχυσαν ποτάμια αίματος για να κερδίσουν την Δημοκρατία και την Ελευθερία. Ο Κυπριακός Ελληνισμός είχε το δικό του σημαντικό μερίδιο στους αγώνες για προάσπιση αυτών των πανανθρώπινων ιδανικών. Δεν πρόκειται, τον 21ο αιώνα να διαγράψουμε και να αποποιηθούμε ούτε την Ελευθερία, ούτε τη Δημοκρατία, ούτε τη δικαιοσύνη με τη δική μας υπογραφή. Για μας η Ελευθερία, η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη παραμένουν ιδανικά στα οποία αξίζει να πιστεύουμε και για τα οποία αξίζει να αγωνιζόμαστε και να θυσιαζόμαστε αν χρειαστεί.

Αυτό είναι το χρέος μας απέναντι στους ήρωες των οποίων σήμερα τιμούμε τη μνήμη. Κι αυτό το χρέος θα το εκπληρώσουμε στο ακέραιο.
Αιωνία τους η μνήμη.